مث اون موج صبوری که وفاداره به دریا
تو مهی مثل حقیقت مهربونی مث رویا
چه قدر تازه و پکی مث یاسای تو باغچه
مث اون دیوان حافظ که نشسته لب طاقچه
تو مث اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر
مث اون حرفی که ناگفته می مونه دم آخر
تو مث بارون عشقی روی تنهایی شاعر
تو همون آبی که رسمه بریزن پشت مسافر

نامه بی جواب

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی
آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی
فدای مهربونیات چه مکنی با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه
 جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه
ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون
فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم
حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم

                   رفع زحمت

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم
                                            انگار حافظ با من و من با تو صحبت میکنم
وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا 
                                            دارم به این بد قولیت دیریست عادت میکنم
چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست
                                           تقدیر و ویران میکند من هم مرمت می کنم
در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین
                                            من دارم از چشمان زیبایت شکایت می کنم
نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت
                                             هر جای دنیا که روم احساس غربت می کنم
بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست
                                              در حمل بار غصه ات با شوق شرکت میکنم
یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت 
                                               هر چند اندک باشد آن را با تو قسمت میکنم
خسته شدی از شعر من زیبا اگر بد شد ببخش
                                             دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت میکنم
 

بي وفايي کن وفايت مي کنند             باوفا باشي جفايت مي کنند

مهرباني گر چه آيبيني خوشست      مهربان باشي رهايت مي کنند

                                بشنو همسفر من...

                                                                با هم رهسپارراه دردیم!

                                  با هم لحظه ها را گریه کردیم!

                                                         ما در صدای بی صدای گریه بودیم.

                                 ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختیم!

                                                                    شاید در این راه اگر با هم بمانیم...

                                 وقت رسیدن شعر خوشبختی بخواهیم...!

قربان صداقت و صفای خودمان/    ماییم و دل پاک و خدای خودمان/

درشهر شما نمی توان عاشق شد/    باید برویم به روستای خودمان/

افسوس در اين سينه به جز رنجنديدم          در راه رفاقت به خدا گنج نديدم

ياري که در اين ره عمر چراغ ما بود              دردا  که از او هم به خدا هيچ نديدم

بروانه اگر لحظه اي قادر به سخن بود          مي گفت که از شمع به جز سوز نديدم

دوست آن هست که بگیرد دست......................... دوست در پریشان حالی و درماندگی 

درسته بين من و تو دره و دريا کشيدم       تونقشه ما رو اينجا وشما رو اونجا کشيدن

آسمون بيا زمين زمين بيا آسمون حرف من عوض نميشه .....خيلي دوستت دارم

ز غم کسي اسيرم که زمن خبر ندارد         عجب از محبت من در او اثر ندارد

غلط است هر که گويددل به دل راه دارد     دل من زغم آب شد ودل تو خبر ندارد

 دیگرکسی نمانده تنها تو بامنی  

 تنهاترین مسافرم اما تو بامنی

 بامن بمان که دردل ابهام جاده ها

 تنها تر از خدایم وتنها تو بامنی ...

 اين گونه باش:

                        شاد اما دلسوز

                                          ساده اما زيبا

                     مصمم اما بي خيال

                                        مهربان اماجدي

                    سبزاما بي ريا

                                        عاشق اما عاقل        

اگر تنهاترین تنهاها شوم باز خدا هست ؛

او جانشین همه نداشتن هاست....

                                        نفرین ها و آفرین ها بی ثمر است ..

اگر اگر تمامی خلق گرگ های هار شوند ،

                                          و از آسمان هول وکینه بر سرم بارد ،

 تو مهربان آسیب ناپذیر من هستی ، ای پناهگاه ابدی

                                     تو میتوانی جانشین همه بی پناهی ها شوی !

نه از بادم نه ازآتش نه از نان
منم یک ذره خاکستر
نخواهم خاک یا بستر
ومی دانم که روزی محو می گردم
رود خاکم ز وادی قعر دنیای فراموشی
نماند خاک من نامت بماند
بجز افسانه کس از من نخواند
منم محصول باد وخاک وآتش

بمان با من که من بی تو صدایی خسته در بادم در این اندوه بی پایان بمان تنها تو در یادمنگاهت بی قرار کیست؟ تو ای خاتون دریاها چه شبهایی که من بی تو خزان عشق رادیدم ولی از عشق گفتم باز کنار غصه رویدم بلور اشکهای من همان آغاز تنهایی است  مرو ای خاطرات دل عجب تکرارزیبایی است

به تو نفرین دل عاشق دل زار           تو منو غرق خجالت کردی

من آزرده ی مغرور و ببین            تو چطور بنده ی عادت کردی

ترسم از تنها موندن          تن توی خاکی پوسوندن

دیگه بارون و ندیدن                         تن به تنهایی کشیدن

واژه رنگ زندگی بود                        وقتی تو فکر تو بودم

عطر گل با نفسم بود    وقتی از تو می سرودم